മേയ് 7 തിങ്കള് ഇവനൊരു വയസ്സ് തികയുന്നു...ഇത്രത്തോളം അവന് ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും നല്കിയ ദൈവത്തിന് ഒരിക്കല് കൂടെ നന്ദി പറയുന്നതോടോപ്പം അവന്റെ ചില പടങ്ങള് ബൂലോഗത്തിലെ പ്രീയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കള്ക്ക്.. സമര്പ്പിക്കുന്നു,
ഒരു പിതാവയതു കൊണ്ട് ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളില്.. ശ്രീ അവിട്ടം തിരുന്നാള് ആശുപത്രിയില് സംഭവിച്ച ദുര്യോഗത്തിന്റെ വേദന എന്നെ ഏറെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നു..നമ്മുടെ ഭാവി തലമുറയില് നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലെ ശോഭിക്കേണ്ട എത്രയോ കുരുന്നു ജീവനാണ് ആരുടെ ഒക്കെയോ അനാസ്ഥ മൂലം ഈ ലോകത്തില് നിന്നും മറയപ്പെട്ടത്...
ഒരു കുരുന്ന് ജീവന് ഉദരത്തിനുള്ളില് ഉരുവാകുന്ന നിമിഷം മുതല് ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് ജീവനേകി.. അതിലൊക്കെയും അവനെയോ, അവളെയൊ.. മാത്രം കാണുന്ന മാതാവ് !
ഒട്ടും കുറവല്ലാതെ പിതാവും!
10 മാസം വയറില് ചുമക്കുന്ന ഓരൊ നിമിഷങ്ങളിലും.. അവന്റെ/അവളുടെ സ്പന്ദനം.. അനുഭവിച്ചറിയുമ്പോള്, ലഭിക്കുന്ന നിര്വൃതിയാണ് ഗര്ഭകാലത്തിന്റെ ബദ്ധപ്പാടില് നിന്നും.. ആ അമ്മക്ക് മോചനം നല്കുന്നത്... ആ സംതൃപ്തി.. മുഖത്ത് തെളിയുമ്പോള്, രണ്ടാളും സുഖമായി ഇരിക്കുന്നുവെന്ന ആശ്വാസവും സന്തോഷവും പിതാവിന്റെ മുഖത്തും..
അത്തരം 38 മാതാ പിതാക്കളുടെ പത്ത് മാസത്തെ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും ആണല്ലൊ.. ഒരു കരുണയും ഇല്ലാതെ അവിടെ തല്ലികൊഴിച്ചതെന്ന് വായിച്ചപ്പോള്..ഒരിക്കല് കൂടെ എന്റെ നാടിനെ ഓര്ത്തെനിക്ക് സങ്കടം!
ഒരു പ്രവാസി കുടുംബമായ ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യമോ, നിര്ഭാഗ്യമോ..വിവാഹ ശേഷം അധിക നാളുകള്.. നാട്ടില് ചെലവഴിക്കാന് ഞങ്ങള്ക്ക് സാധിച്ചിട്ടില്ല..
അപ്പൂസും , ബെനോയും ജനിച്ചത് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ആശുപത്രികളില് ആയിരുന്നു...
അതു കൊണ്ട് തന്നേ മുത്തശ്ശി മാരുടേയും മുത്തശ്ശന് മാരുടെയും.. ബന്ധുക്കളുടേയും, അയല് വാസികളുടേയും സ്നേഹം ഏറെ പങ്കുവെയ്ക്കപ്പെടാന് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക് സാധിച്ചിട്ടില്ല!
പകരം അവര്ക്ക് മറ്റു ചില ഭാഗ്യങ്ങള് ഉണ്ടായി!
അതൊലൊന്നാണ്.. അവിടുത്തെ ആശുപത്രികളില് നിന്നും ഞങ്ങള്ക്ക് ലഭിച്ച പരിചരണം!
അപ്പൂസ് ജനിച്ച ദിവസം രാത്രി 2 മണിക്കാണ് ഞങ്ങള് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയത്, ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന ബെനോയെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ച് ഒരുക്കി സ്വെറ്ററും ഇട്ടു കൊടുത്ത് ഏറ്റവും അടുത്ത് താമസിക്കുന്ന മലയാളി സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് 3 മൈല് വണ്ടിയോടിച്ച്.. അവളെ ഏല്പ്പിച്ച് തിരിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലില് വന്നു...പെട്ടെന്ന് തന്നേ അവര് ഞങ്ങളെ, ഡെലിവറി സ്യൂട്ടിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി.. എല്ലാ അത്യാധുനിക സൌകര്യങ്ങളും ഉള്ള ഒരു വലിയ മുറി..അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത നിമിഷം മുതല് മാനേജിങ്ങ് പൊസിഷനില് വര്ക്ക് ചെയ്യുന്ന ഒരു മിഡ് വൈഫും(സിസ്റ്റെര്), ഒരു സ്റ്റുഡന്റ് നേഴ്സും ഫുള് ടൈം പരിചരണത്തിന്, കൂടാതെ ഏതാവശ്യത്തിനും ഒന്നു പേജ് ചെയ്താല് മുന്നില് ഡോക്ടറും.. രണ്ട് കാര്യങ്ങള് അന്ന് രാത്രിയില് ഞാന് ഒരിക്കല് കൂടി മനസ്സിലാക്കി.. ലോകത്തില് ഏറ്റവും വലിയ വേദന പ്രസവ വേദനയാണെന്നും, ചില മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹസമൃണമായ പെരുമാറ്റം ആണ് ഈ ലോകത്തില് ഏറ്റവും മനോഹരമായ വസ്തു എന്നും!
വേദനയില് പുളയുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും ഒരു മാതാവിനെ പോലെ, ബെറ്റിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ആ സിസ്റ്റെറിന്റെ പേരും മുഖവും ഞാന് ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.. അതിനുശേഷം അവളോടുള്ള എന്റെയും സ്നേഹവും ബഹുമാനവും വളരെ വര്ദ്ധിച്ചുവെന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം!
(നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഡെലിവറി റൂമില് പുരുഷന്മാരെ കൂടെ പ്രവേശിപ്പിച്ചാല് ചിലരുടെ എങ്കിലും ചിലരുടെ എങ്കിലും മനോഭാവം ഏറേ മാറും എന്നെനിക്ക് അപ്പോള് തോന്നി!)
ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാല് വേദനിച്ച് ഞാന് ആ റൂമിലുള്ള ഒരു ലക്ഷുറീ ചെയറില് ഇരിക്കുമ്പോള്, എനിക്കും കൂടെ കോഫിയും ചായയും എടുത്ത് തരാന് ആ നഴ്സുകള് മത്സരിച്ചു...
കൂടാതെ 7 മണി ആയപ്പോള് എനിക്ക് ബ്രെഡ് ടോസ്റ്റ് ചെയ്ത് അതില് ജാമും ബട്ടറും പുരട്ടി അവര് തന്നു.. ബെറ്റിയുടേ അവസ്ഥ കണ്ട് വിഷമിച്ചിരുന്ന എന്നെ... താങ്കളുടെ ആരോഗ്യം ഇവിടെ ഞങ്ങള്ക്കാവശ്യമാണെന്ന് തമാശ പറഞ്ഞ് കഴിക്കാന് നിര്ബ്ബന്ധിച്ചു...
രാവിലെ 8 മണിക്കാണ് അപ്പൂസ് ജനിച്ചത്..അല്പ നേരത്തിനു ശേഷം ഡോക്ടര് വന്ന് അമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ഫേം ചെയ്യുന്നത് വരേയും ഞങ്ങളുടെ 2 പേരുടെയും സന്തോഷത്തില് ആ മാന്യ വനിതകള് പങ്കു ചേര്ന്നു...അതിനു ശേഷം കേവലം ഒരു താങ്ക് യൂവിലും ബൈയിലും ഒതുങ്ങിയ നന്ദി പ്രകാശനം കഴിഞ്ഞു ന്യൂ ബോണ് സെന്ററിലേക്ക് ഞങ്ങളും ആ പബ്ലിക് ആശുപത്രിയിലെ അന്നത്തെ ഡ്യൂട്ടി അവസാനിപ്പിച്ച് അവരും സ്ഥലം വിട്ടു....
പിന്നിട് പലപ്പോഴും ഈ സംഭവം എന്റെ മനസ്സില് വരാറുണ്ട്.. കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ പത്രങ്ങള് വായിച്ചപ്പോള് ഇതൊക്കെ ഒന്നു കുറിക്കണമെന്ന് ഞാന് കരുതി!
എന്നെങ്കിലും നമ്മുടെ നാട്ടില് ഇങ്ങനൊക്കെ ഉണ്ടാവുമോ.. സൌകര്യങ്ങള് മാത്രം ഉണ്ടായാല് പോരല്ലോ.. ജോലി ചെയ്യുന്ന ജീവനക്കാരുടെയും മനോഭാവം ഒരു വലിയ ഘടകമല്ലേ...
ഓ പഴയ വിശേഷങ്ങള് പറഞ്ഞിരുന്നാല് കാര്യങ്ങള് ആകെ അവതാളത്തിലാവും.. വീടൊക്കെ അലങ്കരിക്കണം, കേക്ക് ഹോം ഡെലിവറി ചെയ്യാമെന്ന് ഏറ്റ ഷോപ്പില് ഒന്നൂടെ വിളിച്ച് റിമൈന്ഡ് ചെയ്യണം, ഗിഫ്റ്റും കാര്ഡും ഒക്കെ അറേഞ്ച് ചെയ്യണം... ഒരു കുഞ്ഞു പാര്ട്ടിയുണ്ട് അതിന് ഫുഡൊക്കെ റെഡിയാക്കാന് കൂടണം.. അങ്ങനെ കുറെ കാര്യങ്ങള് ഇനിയും ചെയ്യാനുണ്ട്!!
അപ്പൂസിന്റെ ഫോട്ടോ മാത്രം ഇട്ട് ഈ പോസ്റ്റ് അവസാനിപ്പിക്കാന് ഇരുന്നപ്പോഴാണ് ബെനോയ്ക്കറിയേണ്ടത് ഞാനെന്താ ചെയ്യുന്നതെന്ന്.. കാര്യങ്ങള് പറഞ്ഞപ്പോ അവള്ക്കും കാണണം അവളുടെ ഫോട്ടോ.. അതും രണ്ടെണ്ണം ഇതിന്റെ കൂടെ ഇട്ടു.. ഇത്രയും ബോര് സഹിക്കുന്ന സുഹ്രുത്തുക്കള് ഇതും സഹിക്കുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസം!
ഇന്നത്തെ പോസ്റ്റ് ബര്ത്ത്ഡേ സ്പെഷ്യല് ആയി പോയല്ലോ..
പതിവു പോസ്റ്റ് ഇനി അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച...
വീണ്ട്രും സന്ധിക്കും വരൈ വണക്കം!!!
(ലിങ്കിനു കടപ്പാട്:- ദീപിക മലയാളം ഓണ്ലൈന് എഡീഷന്)
